El la plej lasta numero de Lumo, verkis Bob Williamson…
Longe antaŭ ol la kartografoj siajn unuajn liniojn desegnis, la mondo estis ununura, vastega etendo da akvo. Ekzistis neniuj bordoj, nur la spegulbildo de la ĉielo sur la profundo. Tiam venis interrompo: Ĉielvirino, falanta de la disŝirita ŝtofo de la firmamento.
Ŝi krake ne frapis la akvon, ŝin kaptis la bonvolemaj flugiloj de anseroj, kiuj milde mallevis ŝin ĝis ŝi ŝvebis super la ondoj. Tamen, ŝi ne povis flosi eterne. Ŝi bezonis hejmon. Ŝi bezonis teron.
La bestoj de la profundo kunvenis en konsilio de senespera neceso. La Granda Testudo proponis sian dorson kiel fundamenton, sed mankis al ili la grundo por konstrui sur ĝi. La plej fortaj inter ili volontulis por preni ĝin de la oceana fundo. La Gavio, kun sia fantoma krio, plonĝis profunde sed revenis anhelante. La Kastoro, forta kaj firma, naĝis ĝis liaj pulmoj flamis, alvenante kun neniu signifa sukceso. La profundoj estis tro malhelaj, la premo tro granda eĉ por la plej potencaj.
Tiam, la silenton rompis delikata voĉo. Estis la Ondatro, la plej humila el la naĝantoj. Sen fanfaro, li sin ĵetis en la abismon.
La tempo etendiĝis, la akvoj restis kvietaj. Kiam lia korpeto finfine drivis al la surfaco, la bestoj preskaŭ funebris, timante ke ĉio estas perdita. Sed la Ondatro ne malsukcesis. Forte tenata en lia eta piedo estis premio, kiu valoris pli ol la vivo mem: iomete da malseka tero.
Respektoplene, Ĉielvirino tiun oferon prenis kaj ĝin metis sur la ŝelon de la Testudo. Ŝi prie ekdancis, lante, laŭ ritma paŝado de dankemo. Dum ŝiaj piedoj moviĝis, la tero rave ekspansiis. La tero fariĝis insulo, la insulo fariĝis kontinento. Valoj mem sin skulptis, kaj montoj mem sin levis por la ĉielon renkonti.
Ni nomas ĉi tiun kontinenton Ameriko, sed en la memoro de la akvoj kaj la ventoj, ĝi restas Testud-insulo, atesto pri la vero, ke eĉ la plej malgrandaj inter ni kapablas surporti la tutan pezon de la mondo.
Respondi